W starych budynkach wciąż najczęściej spotykane są instalacje wodne i kanalizacyjne wykonane z materiałów żeliwnych. Wśród ich zalet może być wymieniona wysoka trwałość i wytrzymałość, szczelność, odporność na ścieranie i korozję. Najważniejsza jednak jest ich odporność na szeroki zakres temperatur oraz wysoka zdolność do tłumienia drgań, przez co redukcja hałasów powstających wskutek przepływającej przez rury wody odbywa się bez konieczności zastosowania dodatkowej izolacji termicznej i akustycznej.
Obecnie w instalacjach żeliwnych stosuje się najczęściej rury i kształtki bezkielichowe, które są łączone za pomocą łączników zaciskowych, obejm, złącz oraz uszczelek z tworzywa elastomerowego. Najczęstsze zastosowanie materiałów żeliwnych występuje w przypadku rur spustowych deszczowych, przewodów odpływowych, wpustów podłogowych, piwnicznych, ulicznych i mostowych. Rury kielichowe wykonane są w ten sposób, że posiadają dwa różne końce. Są to koniec bosy i kielich. Połączenie rur następuje przez wsunięcie końca bosego w kielich i uszczelnienie połączenia przy pomocy sznura gumowego lub elastomerowego. Dawniej w tym celu stosowane były konopne sznury smołowane.
